...می توان با پنجه های خشک، پرده را یک سو کشید و دید

در میان کوچه باران تند می بارد

کودکی با بادبادک های رنگینش، ایستاده زیر یک طاقی

گاری فرسوده ای میدان خالی را، با شتابی پر هیاهو ترک می گوید

می توان بر جای باقی ماند، در کنار پرده

اما کور، اما کر

می توان فریاد زد، با صدایی سخت کاذب، سخت بیگانه

دوست می دارم

می توان با زیرکی تحقیر کرد، هر معمای شگفتی را

می توان تنها به حل جدولی پرداخت

می توان تنها به کشف پاسخی بیهوده دل خوش ساخت

پاسخی بیهوده... آری، پنج یا شش حرف

می توان چون صفر، در تفریق و جمع و ضرب، حاصلی پیوسته یکسان داشت

می توان چشم تو را در پیله ی قهرش، دگمه ی بی رنگ کفش  کهنه ای پنداشت

می توان چون آب در گودال خود خشکید

... می توان همچون عروسک های کوکی بود، با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید

می توان در جعبه ی ماهوت، با تنی انباشته از کاه، سالها در لابه لای تور و پولک خفت

می توان با هر فشار هرزه ی دستی

بی سبب فریاد کرد و گفت

آه من بسیار خوشبختم...

*

آدم های عجیبی هستیم... مشکلی خاصی نیست، نه چیزی که نشه راحت حلش کرد. ولی هی بیخود از بعضی چیزهای کوچیک، مسائل بزرگ می سازیم و سعی می کنیم بابتش غصه بخوریم... غصه! حسی که مدت هاست به خاطر داشتن هم فراموش اش کردیم...

*

روزهای گوهی دارم. یعنی بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــهترین گوه! یه بند بد آوردم این چند وقته. خدا بدشانسی ها را نگه داشته بوده تا الان، گفته بذار حالا که آخر ساله یهو حسابمون تسویه شه. همه را باهم ریخت سرمون. ناراحتم واقعاً. عکاس باشی هم حساس شده روی این رفتار های من. هی گیر میده که آی تو بدبینی و از من یه غول بی شاخ و دم میسازه و هی اخم میکنه، غر میزنه و نصیحت می کنه. خب درسته که هستم. ولی اونم زیادی به عکس العمل های من حساس شده!( راجع به اون روز، با شبی و آقای بی پایان هیچ صحبتی ندارم! چون اتفاق بعدش، جزو معجزات و الطاف الهی بود!!من هنوز باورم نمیشه همه چی به این راحتی فر بخوره!) خب من همیشه عادت داشتم و دارم! که برای مسلط بودن به خودم در شرایط بحرانی، به پیشواز ناراحتی برم!! منظور اینه که قبل از اینکه اتفاق خاصی بیفته من شروع می کنم به مقادیری خودزنی، کوبیدن خودم به در و دیفال و کندن موهای سر خودم و سر دیگران! و گریه زاری و عجز و لابه که آااااااااااااااااااااای بدبخت شدم! دیدی بیچاره شدم! مادر بگرید! دیگه همه چی از دستم رفت! دیدی به فنا رفتم! و از این صوبتا...بعد دیگران هی دلداریم می دن که خره این کارا چیه! دختر این کارا رو نکن با خودت. حالا مگه چی شده؟! طفلکی این عکاس باشی... دقیقاً در این موقعیت ها، اون پیش منه! بنابراین مقادیری کچلشان می کنیم، مقادیری روی اعصابشان ماروپله بازی می کنیم، مقادیری مماخمان را با گوشه ی پیراهنشان پاک می نمائیم. ایشان سکوت می فرمایند، مقادیری سیگار چس دود می کنند، مقادیری با سعه ی صدر مارا نصیحت می نمایند. سپس ما حالمان خوب می شود و به همان حالت پفت و لخت خود باز می گردیم. از اینجا به بعد مسئولیت با شبی یه که دنیا را به ...ک 3962 شم حساب نمیاره! ایشون شروع می کنن به کشیدن نقشه و برنامه های استراتژیک خوف، اون هم با کمال آرامش و مارا انگشت به دهان باقی می گذارد. حالا اگر گفتین نقش آقای بی پایان این وسط چی بود. نگرفتین دیگه. نقش ایشان بسیار بسیار شبیه به اون بنده خداهایی یه گوشه رینگ، بوکسور را باد می زنند و کلی تشویق شون می کنن و بهشون روحیه می دن. حالا شما فک کنید در این سکانس شبی یه لاغر مو دراز ما بخواد در نقش یک بوکسور ظاهر شه! :D خدائیش بانمک میشه.

دوستان گرامی... من به داشتن شماها و بقیه ی ذکر نشده بسیار افتخار می کنم. ماشالله هرکدومتون در یک شاخه شاخید!

*

خانم عدلی عزیزم ما را منهدم کرد. بهمون گفته دوتا درس عمومی را حتماً باید صد بزنیم. فک کن. من صد بزنم! بعد به ما گفت خیلی سوسولی درس می خونیم. برنامه ریخته که از هفت صبح درس بخونیم. 2 ساعت بخونیم، یه ربع استراحت. تا 12 شب. خب من سعی خودمو می کنم. ولی قوووووووووووووووووووول نمی دم!!! آزمون 4سو را ترکمون زدیم و برگشتیم. انشالله در قلمچی جبران شود! هیربدی مرسی بابت پیگیری هات...

 

پ.ن: کامنت ها را هم جوابیدم 

 

 

هر صبح مبال! مان ساعت هشت صبح شروع به قزقز و جیغ جیغ می کند و مارا از رختخواب گرم و نرم خویش بیرون می کشد. ما نیز بنا بر عادت یک عدد میسد کال برای رفیق جات می اندازیم و سپـــــــــــــــــــــــــــــــــــــس مجدداً به رختخواب گرم و نرم خویش باز می گردیم و تا ساعت نه و نیم، ده!! سمفونی خروپف سر می دهیم... دست خودمان نیست جان شما. پس از دوره ی دپرس مان، حالا دچار فشار مغزی شدیم و توی کله مان فشار احساس می کنیم و مدام سرمان گیج ویج می رود. قرار بود امروز راهی مطب دکتر مماخ عمل کن مامان جان شویم. آخه دکتر گوش حلق و بینی یه و من احتمال می دم که مثل نیوشا شده باشم و گوشهام نیازمند یک عدد سرویس درست حسابی باشد. ولی امید داریم که مثل اوشون به ما استراحت مطلق ندهند. ولی دیر رسیدم و نتونستم برم. آخه امروز از صبح به قصد صبا و دوسالانه ی نقاشی از منزل به در شدیم. با عکاسباشی و مرضی جون قرار داشتیم. با عکاسباشی ایستگاه میدان حر پیاده شدیم تا بریم دم خانه ی خانم بی بی سی تا من دفتر نت ام را ازش بگیرم. بعد دریافتیم که مرضی دیرتر میاد. گفتیم بریم سینما تا از وقت مان مفید استفاده کرده باشیم!! عکاسباشی هم پـــــــــــــــــــــــــــــــــایه... ولی نه فیلم قابل دیدنی پیدا کردیم و نه سانس مناسب. بنابراین یک دور شمسی قمری دور خودمان زدیم و از عصر جدید دوباره برگشتیم انقلاب که من کتاب تست قلمچی _ درک عمومی هنرشو _ بگیرم. آقای فروشنده و آقای قلمچی مارا نمودند! با این قیمت هاشان. انقدر که پول کتاب متاب دادیم در این چند وقت، پول کفش لباس ندادیم!( منو بگو که با این حال کلی بدهکارم به رفیق جان بابت همین کتابا! ) خلاصه دوباره برگشتیم سمت ولیعصر و یه چیزی کوفت نمودیم و رفتیم دم دانشگاه هنر تا سرویس محترم مرضی جون تشریف بیاورد. مرضی هم که اومد یه چی بدتر از ما... خستــــــه. رفتیم یه سری کتاب خرید و رفتیم این بستنی فروشیه ـ فلوره ملوره! ـ یک عدد هویــچ بستنی زدیم به بدن. ولی من به جای اینکه شارژ شم بدتر فشارم افتاد. بس که ما عجیب غریبیم. با مرضی اومدیم تا چهارراه ولیعصر و دوباره برگشتیم انقلاب! از اونجا هم به سمت منزل. آقا شما فکر کنید ما تمام این مسیر های توضیحی را پیاده طی نمودیم. به جز اون تیکه ی مترو. بیخود نیست که من و عکاس باشی که باهم بیایم هیشکی باهامون بیرون نمیاد... بعد ما کشدار و مهربون می گیم چـــــــــــــــــــــــــرا؟! اونام زیاد پیاده روی مون را بهانه می کنن و در میرن. یه بار گریه ی مرضی را در آوردیم. گفت پام داره میشکنه... یه بار تابستان هم پاش تاول زد! خب ما خوشحالیم که عین خیالمون هم نیست و انقدر که تو راه فک می زنیم و مغز همدیگه رو تناول می کنیم، نمی فهمیم کی رسیدیم خونه! راستی شما توجه کردید که من آخر سر نرفتم این صبا را ببینم. تقصیر عکاسه ست دیگه. بقول خودش «صحبت از بی وفایی کرد»!! میخوای شکنجه اش بدی باید بهش بگی بیا بریم صبا. من که می دونم همه اش بخاطر اون پله هاشه. عین این پیر پاتالا پله که می بینه نق نق میکنه. خلاصه سر ما شیره مالید و ندیدیمش آخر سر... ): البته مرضی گفت بچه ها میگن خیلی خزه! (خودمان را راضـــــــی می کنیم... باشد که رستگار شویم)

 

پ.ن1: توجه کردین که در این یک ماهه چقدر مارا با اسم های مستعار مستفیض فرمودید؟ حضرت گلاب، پسر...، سیب ترش (البته بـوش) انگشت وسط دست و پا دار!! (یعنی انگشت وسط مان را به همه چیز نشان می دهیم)، لُپـــــی، دو نقطه دی یه گنــده! الان هم که «چه دختر نازی» یه مرضی به من ارث رسیده... ای خدا!

پ.ن2: خدایی اش اینجا هرچقدر هم بد باشه یه خوبی داره. اونم این که دیکته ی افتضاح منو درست می کنه. به خـــــدا! منتظر باقی غلط گیری های شوما هستیم. درضمن کج دار مریز را اول از همه اسپایدرمرد گفته... ولی اون بچه ازبس نجیبه پیام خصوصی گذاشته تا اطلاعات اش را به رخ بقیه نکشه! قابل توجه بعضیا!!!